یاد باد ان روزگاران یاد باد

ياد آن ايام شيرين چون عسل/

هر چه مي گفتيم مي كرديم عمل/

ياد آن ايام پر مهر و وفا/

ياد آن دل هاي پر صدق و صفا/

ياد آن دوران دور از درد و غم/

مي نشستيم پاسي از شب دور هم/

چند دوري تخمه بود و شب چره/

نور گردسوز و صداي شب پره/

دستها خالي و دل عاري ز هرنوع كينه بود/

رافت و عشق و صداقت خصلت ديرينه بود/

حال مي داني كجا رفتند آن مردان پاك؟/

كوچ كردند ، آرميدند زير صد خروار خاك/

پرسم اينك وارثان اين عزيزان كيستند؟/

حافظان حفظ ميراث نياكان كيستند/

كو كجايند ؟ كوچ كردند هر كدامين از ديار/

بهر تحصيل ‍‍‍، بهر شغل و بهر كار/

هر يكي شان سوي شهري شد روان/

تا فراهم آورد يك لقمه نان/

حال اينك در تجمل غرق گشتيم اين زمان/

رفته است و مي رود از ياد ، فرع و اصلمان/

گر كنيم يادي ز بوم و زاد گاه خويشتن/

سالي يك بار يا ز بهر مرگ قوم خويشتن !/

گر گذاريم دست خود بر روي دست/

مي برند اغيار به يغما هر چه هست !/

آن قليل ياران كه آنجا مانده اند/

حافظانند ، ني ز ما جا مانده اند/

او ز هر كوچ عزيزش داغدار است و غمين/

چاره اي انديشه كن از ما بعيد است اين چنين/

گر كه همراهي كنيم كار آفرينان اين زمان/

فرصت شغلي فراهم آورندش بهرمان/