طبع ييلاقي ام

منو يك پنجره

منو قامت شلوغ برجها

منو رنگ خاكستري هوا

بوق و دود و صدا

و من از اين بلندا

پي چيزي ميگردم

چشم مي اندازم تا انتها

تا دور دستها

كه نيست از اينجا پيدا

زيبايي دامن صحرا

هيچ نيست پيدا

بلنداي كوهها

فراخي دشتها... .

و گالشهايم

گرفته عطر صحرايي گلها

و شدم در متن مزرعه پيدا

و روح من

عادت داشت به طراوت شبدرها

مدام غرق در اين تماشا

و منو طبع ييلاقي ام

رفته بودم تا مزرعه ي خيالي ام

اتش و اجاقي دل انگيز

از رقص شاخه ها چه لبريز

همهمه ي رود با اوا ها و نواها

دور هم چند همدهي با صفا

قمقمه هاي چاي و گويشهاي شيرين

ميبردم به روزهاي ديرين

و ميگردم هنوز پي چشمه اي

تا بگيرم سنگ ريزه هايش را به بازي

و بپوشم پيراهني

تا در طراوت گلبوته هايش بشوم بهاري

و باز ميگردم از اين پريشان گردي

و دلم زمزمه ميكرد

كه بمانم درين صحنه ي سيال

و من هنوز هوايي بودم

و شهر با حوصله ي تنگش

با فريادهايش

با اندوهش

وبا عشقش

منتظر بود كه ارامش كوتاه مرا خاك كند.....