شعر بچه های گیلاس

سلام دُرُم به بچه هاي تربت

رودمعجني هاي مقيم مشهد

اُونا كه تو روستا و دور از اُونجه

زندگي مکُنن هر كه دُ كنجه

يادش بخير چي روستامه باحال بو

دل كندن از اونجه ِبرم محال بو

خُوشوخُرم بودِم تو روستا

همگي ما با هم بودِم با دُوستا

عصرا با بچه هاي پَي شَربِن

از گَو ُتروس بگير ِبرو تا سَر بَند

هَمگيمهِ جَمع مَِرفتمك نماشم

ياد نِمكيردم از نهاروُ از شُم

ُتشلهَ بَزي و توپ بَزي مكيردم

با پُلخمو تير اندازي مكيردم

يادتِیهَ گيلاس دوزدي مكيردم

ولا با جُونما بَزي مكيردم

تا مَييستِم بَتيَيم از رُو درخت

اَبول صدا مِزه بيا اي بدبخت

تازه اوُنجه اَولِ ماجرا بُو

عباس اَبول تو كميِن ماها بو

چَشمش كي ور ما مِفتي وا ويلا بو

د پاي درخت صحرای كربلا بو

َور َرد ما تا در خَنه مِيَِِِمَه

با شلاغش مِكيرمار قيمَه قيمَه

گوشامر محكم مِگرُوف د دَستش

مِبوُر به دَر خنمه مِنشَستش

به َننم مِگوف، اي بچَي شمايه

ايلَش مِنن هر روز د مُون باغايه

هَمشه اوُ د بالاي درختايه

وَر نِمگن اينا مالهِ خدايه

دُوزدي كاِر ادم به سَرُ پايه

خدا به ادم عقل و فهمه ديه

خلاصه ايمَشو بياين به شورا

تكليفشر مُعين كَََنَن ،اونا.

از ننه و از بابا کُتک مخاردُم

هر چه بخاردُمك بالا اَووردم

صُحب گوسفندامِر به چرا مِبوردُم

بري ديلی ننه بابا مِبوردُم

برِي كي از دَستُم خِيله ورخُوين

بري ِبهم به سرو پا نِگوين

خلاصه ِبگذرم ما از اي حَرفا

خُب بُو يا بد، خاطره بوُ بری ما

كاشكِم مِرَفتِمك وازُم به جّلاب

ميثلي الاني مَندليي غراب

خاش بحالش اي كاش مو هم مِرفتم

نِفهميُم چي جوري شهري رفتم

از زَرقُو بَرقي شهر هَوايي َرفتم

بري يك لقمه نونِ رَهي رفتم

هر كه الان ميهَ به روستای ما

مگه هِِِِِِچِه كم نِدرَه از صفا

اُوشُورشه اگر بري ببيني

مگي اينجه ِبهيشتيه زميني

سَرتينگَلُوُُکجُرا درخت چنارش

آخ كي هُوشُم مپرَه از بهارش

تابيسُتو و پاييزُشو زميسُتو

قشَنگهَ هر چه بيَه برف و بارو

خدا كنَه كار پيدا روَ د روستا

تا وَرگردَن هَمه ي هَمي جُونا

دوبَرَه دَوِر هم جمع روِم

دور از غمُ غُصه وماتَم روِم.........