از اُو شور رُزمهجن تا آبشار نیگارا

سه هفته پیش، جای دوستان خالی فرصتی دست داد رفتیم شهر نیاگارا (به لهجۀ کانادایی: نایاگرا) در 127 کیلومتری جنوب غرب شهر تورنتو. با همکار مهربان و شیرین گفتار شیرازی ام دکتر غلامی نژاد. چندین سال پیش وعده کرده بودم ایشان و تعدادی از همکارانم در دانشگاه فردوسی را ببرم به تماشای آبشار رودمهجن. اما هیچ وقت بخت یار ما نشد. دکتر در سراسر این سفر گله می‌کرد و می خواند که

«هزار وعدۀ رزمهجنی یکی وفا نکند».

وقتی رسیدیم به نزدیک آبشار و پودر آب از صد متری آبشار روی سر و صورتمان می پاشید. گفت: محمود! یک چونۀ آفتابه دارین توی او روزمهجن، هی باد تو غبغب می ندازی: آبشآآآآآآآآآآار بزرگ رودمهجن!! خدا وکیلی اگه این آبشاره اون چیه؟

گفتم کدومشو می گی؟ چندتا داریم. یه «او شور» داریم به لهجۀ خودمون؛ یه«آبشَر» داریم که وقتی میخایم شهری بشکنیم. یه «پای چاه » داریم که از بالا به عمق 32 متری که نیگاه میکنیم شکل یه چاه باریکه. یکی هم داریم که شما شهریها بهش می گن «آبشار». این توی تمام دنیا یه اسم داره Niagara Falls! این چیه همش سیل میاد. از بس دود می کنه هیچی دیده نمی شه.

مال ما می ریم زیرش دوش می گیریم، می شنییم کنارش چای می خوریم، آواز می خونیم. از سوراخش می ریم بالا عربده می کشیم. از چشمه کنارش آب یخ میخوریم. رو دیفالای سنگیش یادگاری می نویسیم.

غش خنده شد و گفت: رو رو برم! حال بشین تا یه عکس بگیریم بذار تو حیتا، کنار تور مجازی اوشورتون.