رفتن به محتوای صفحه
حیتاHEITA · RUDMAJANاز یک روستا،
هزار قصهٔ مشترک

سرنوشت سمندرخان(قسمت دوم)

حسین مرادی

با سلام خدمت دوستان-در قسمت اول سرنوشت سمندر تا جایی پیش رفتیم که شاعر وصف اب و هوایی در شب طوفانی می نمود و سمندر خان در حال برگرداندن گوسفندانش از صحرا بود تا جایی که چراغهای فهن

با سلام خدمت دوستان-در قسمت اول سرنوشت سمندر تا جایی پیش رفتیم که شاعر وصف اب و هوایی در شب طوفانی می نمود و سمندر خان در حال برگرداندن گوسفندانش از صحرا بود تا جایی که چراغهای فهندر دیده شد__(در ادامه )

مِیَمَه کَم کَمک از دور وِرْسَرْ

زسَرِ تِغْ چِراغایِ فِهندر#

د ِسَرِ گِردِنَه تا گِلّه جَم رَفْ

هوایِ آسِمو یِک هوْ دِهَمْ رَفْ#

به یَک هوْ پَیِه ها اُفتی دِغُرْ غُرْ

که رِخْت از آسِمو بَریشِ شُرْ شُرْ#

د ِزِرِ جَرْ جَرِ بَریشِ پُرْ کُوْ

گلَه کُپْ کِرد وچِپّوو دِ مِیَنْدوْ#

صدای غُرْغُرِپَیَه چِنو رَفْ

که گُفتی کوه وبَزَه زِرُ رو رَفْ#

چنوکه خَر به خورجینِ دِلَنگو

بِدَرْ کَنْد از گِلَه رو وِرْ بِیَوو#

زغالایِ که بو اَخْگَلِ اَتیشْ

به یگ هوکوشته رفت از اوِ بَریش#

دو بَرَه جَر جَرِ بَریش کم رفت

همه جا سَر به سَر پُر دود ودَم رَف#

مثالِ مِنقَلِ که با زِغالاشْ

برززن دبه اوْ دِ بالاش#

هوا هر چند اگه یک دفه بد رف

چه خُب بو پَیَه بو وزود رَد رفت#

همو شوْ اوْوِ کال از خَالقی بو

گُمارِ گله از کِل ممندلی بو#

سَرِ راه کِلَته تا فهندر

دِتَهِ کوچه بو خنه یْ سمندر#

سمندر خان که پِشْتَرْ رفته گَپّش

بِیه حَرفِش زِ چِل پَنجاهْ سال پِشْ#

سمندر خان سفیلِاشْ چِخْمَقی بو

نِوَسِه کِلْباسِیْنْ خانِ تِقی بو#

سفیلای چَخْمَقیشْ بو تا بِنَه گوشْ همیشه اَخْمُ و تَخْمِ بو دِ تَروشْ#

دِ بَرْجِشْ بو حسن غولْ شُوْ پِروکِه

مُرادْ اَلْمانْ دِ بَرْجِشْ بو چِغوکِه#

حریف او نبو هِشْکِه دِ مِیْدو

دِکوشتی غیرِ کِلْ مَمّدِ اوْغوو#

ولی بچره کِندَه یَخَنِشْ بو

همیشه تَه سِری خُورِ زَنِشْ بو#

که دهقو کَرَه وخَلَمْه چِرو بو

َازی خانی فقط اِسمِش از او بو#

نماشم هر که از کوچه گذر داشت

زِ نِقْ نِقِ سمندر خان خبر داشت#

همیشه داد او از گُشنِگی بو

نگاهش دائما ور دگ رگی بو#

اوردگ تاس کلجوش سکینه

هنوز میست سر سفره بشینه#

سمندرخان تشر ز یک نسه

بری مو زود برزن دو سه کسه#

که اوغذر کار دمون باغ قول رفت

سر و جونم مگی نرمو نهول رفت#

خرم د بزه نی اوسارشر کند

از اونجه ور حدی برموش ور کند#

تمام بزه هار مو دویم

به بزه پشت قندشتو رسیم#

کتلش افتیه بو واز د پایین

سر تلخ کلته قرایی#

تا اوردم کتله اور به خنه

برم نه دست و پا موند و نه شنه#

مو از کله سحر هیچه نخوردم

بری نخروش دو لقمه نو نبردم#

گمونم بی پیر تو دستی دستی

دو لت تفتو د لقمه مو نبستی#

شکمبه قرمه قیمه د پستوو

دلنگو مشک شیرازه د ایوو#

کشیم ارغنک ور پشت پستو

نیاوردی دو تا قلیه خدی نو #

طغار مسکه ر یک روزه خوردی

بری مو یک قشق روغن نوردی#

دلم قش کرده بره یک نرمه قیماق

کو گوشتای شیشک پروری چاق#

کو او بره که د چشمه فرنگی

ز قچقی خدی گرگا مجنگی#

و یا او بزغله تزی جونی

که وردم میمه تا حمومی#

همو جوزای کلته روغنی کو

و یا او هندونای ده منی کو#

زرنگ خربزای استقر کو

همه اینای که گفتم بی پیر کو

(ادامه دارد...)